Πρόσφατα άρθρα

Hyperion or the hermit in Greece

Concept, dramaturgy and performance by Dimitra Kreps

Hyperion or the hermit in Greece

Discuss the portrayal and effects of loss in the poetry of Cavafy

My Mother's Sin and Other Stories A series of lectures on Modern Greek literature taught by Dr Dimitra Tzanidaki-Kreps This is a first class essay of one of my students, Jenny Wight, who took my course this year writing beautifully on the effects of loss in Cavafy's poetry.

Discuss the portrayal and effects of loss in the poetry of Cavafy

Μεταπτυχιακό εξ αποστάσεως πρόγραμμα για τη Διδασκαλία της Ελληνικής ως Δεύτερης/Ξένης Γλώσσας (Παν. Λευκωσίας - ΚΕΓ)

Το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας σε συνεργασία με το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας διοργανώνει μεταπτυχιακό πρόγραμμα "Διδασκαλία της Ελληνικής ως Δεύτερης/Ξένης Γλώσσας (MA, 3 εξάμηνα) - Εξ Αποστάσεως".

Μεταπτυχιακό εξ αποστάσεως πρόγραμμα για τη Διδασκαλία της Ελληνικής ως Δεύτερης/Ξένης Γλώσσας (Παν. Λευκωσίας - ΚΕΓ)

ἐξ ἐρίων δὴ καὶ κλωστήρων καὶ ἀτράκτων

This essay examines that metaphor in the context of the political and war situation at the time Lysistrata was first performed. It considers traditional gender roles in the fifth-century Greek polis and Lysistrata’s inversion of those roles in her weaving analogy. Aristophanes’ comedic purpose in the weaving speech, in Lysistrata as a whole, and more generally across his corpus is examined. In addition, some observations are made about the sound pattern of Lysistrata’s speech and, in a personal argument, a speculative suggestion is advanced that the audience might have associated her cadences with the familiar rhythms of a domestic weaving loom.

ἐξ ἐρίων δὴ καὶ κλωστήρων καὶ ἀτράκτων

Η ΔΕΠΠΣ και η ελληνόγλωσση εκπαίδευση εξωτερικού

Αξιολόγηση της ελληνόγλωσσης τριτοβάθμιας εκπαίδευσης εξωτερικού στην Ελλάδα

Η ΔΕΠΠΣ και η ελληνόγλωσση εκπαίδευση εξωτερικού

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΗΚΟΥΔΗΣ: Άξιον Εστί

Σκοπός της εργασίας αυτής είναι η προσέγγιση του Άξιον Εστί με ερευνητικό εργαλείο το ηρωοκεντρικό μοντέλο αφηγηματικής ανάλυσης που ανέδειξε η μακρά παράδοση συστηματικής ανάλυσης λογοτεχνικών έργων η οποία ξεκίνησε με τη μελέτη της δομής των ρωσικών παραμυθιών από τους Ρώσους φορμαλιστές στις αρχές του 20ου αιώνα και πέρασε αργότερα στους στρουκτουραλιστές και σημειολόγους θεωρητικούς της λογοτεχνίας.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΗΚΟΥΔΗΣ: Άξιον Εστί

Discuss the portrayal and effects of loss in the poetry of Cavafy

My Mother's Sin and Other Stories A series of lectures on Modern Greek literature taught by Dr Dimitra Tzanidaki-Kreps This is a first class essay of one of my students, Jenny Wight, who took my course this year writing beautifully on the effects of loss in Cavafy's poetry.

Discuss the portrayal and effects of loss in the poetry of Cavafy

Poetics and Histories: To What Extent Did C. P. Cavafy Alter Historical Narratives, and for What Artistic Purposes?

stuident Name: Joseph Watson Module Lecturer: Dr Dimitra Tzanidaki-Kreps Date of Submission: 11/01/2016

Poetics and Histories: To What Extent Did C. P. Cavafy Alter Historical Narratives, and for What Artistic Purposes?

Examine the role of self-deception in the historical poems of Cavafy

This is a heartfelt yet rigorous and intelligent essay submitted by Sophie Prewett for the course I teach to 3rd year undergraduate Classics students at the University of Reading where I have been teaching for the last thirteen years. My course bears the title 'My Mother's sin and other stories' aiming at introducing some major authors and works as well as trends in Modern Greek Poetry and Fiction from the late 19th century to the late 20th century in connection with both the history, sociocultural context and wider literary developments of their period and illustrating attitudes to the ancient past in the work of some selected poets and novelists. All texts are taught from English translations. My students take this course as optional and for the majority a whole new world of hidden Modern Greek treasures is unveiled. Many have called the experience of my course as 'a breath of fresh air' which i consider an ultimate credit...

Examine the role of self-deception in the historical poems of Cavafy

BIRZEIT UNIVERSITY - Παλαιστίνη

Ευαγγελία Καφφέ-Αλαούνε BIRZEIT UNIVERSITY Αγγλόφωνο Πανεπιστήμιο όπου διδάσκονται τα ν.ε

BIRZEIT UNIVERSITY - Παλαιστίνη

Αρετή, πόλεμος και δικαιοσύνη

sikeliotis writes, "Άλλο ένα κείμενο που έχει ήδη αποσταλεί, διαβαστεί και σχολιαστεί. Αφορά το διάλογο μεταξύ Παλέρμο και Γρανάδας αλλά φοβάμαι ότι είναι λίγο ετεροχρονισμένο. Αν έχετε πιο σοβαρά πράγματα να κάνετε... απλώς αγνοείστε το. Το επαναδημοσιεύω για λόγους... γοήτρου."

Θεσσαλονίκη, 15 Μαϊου 2003 (ημερομηνία δεύτερης καταχώρισης)

Αρετή μου γεια σου και πάλι,



Στα δικά μας τώρα: σχετικά με τον πόλεμο, η δική μας θέση, η ελληνική, παρουσιάζει κάποιες ιδιαιτερότητες. Πρώτα πρώτα εμείς δεν είμαστε μόνο κατά αυτής της επέμβασης, ούτε ξυπνήσαμε τώρα να διαδηλώνουμε κατά της επίθεσης στο Ιράκ. Ήμασταν και κατά του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, έναν πόλεμο που υποστήριξε βασικά η τώρα πατσιφιστικώς φωνασκούσα αριστερά. Εδώ στην Ιταλία, ήταν η κυβέρνηση Ντ’ Αλέμα, του συνασπισμού της αριστεράς, που έδωσε το πράσινο φως για την έναρξη των βομβαρδισμών στη Σερβία και τα Στελθ εξορμούσαν από τα ιταλικά αεροδρόμια. Τώρα που φωνάζει η αριστερά είναι αργά. Εμείς τα λέγαμε και τότε, ότι χωρίς απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας δεν νομιμοποιείται στρατιωτική επέμβαση, ότι με μια τέτοια κίνηση ανοίγουν οι ασκοί του Αιόλου αναφορικά με το σεβασμό του διεθνούς δικαίου, ότι ειδικά στην Ευρώπη είναι αδιανόητο να σέρνεται και η ίδια σε ιμπεριαλιστικό πόλεμο και σε ωμή στρατιωτική επέμβαση εναντίον ενός κράτους, της Γιουγκοσλαβίας, που υπήρξε επί ψυχρού πολέμου το χαϊδεμένο σοσιαλιστικό παιδί της Δύσης και ο συμπαθής αιρετικός κομμουνιστής της Ανατολής. Τώρα που η Αμερική προσπαθεί να επιβάλει τη μονοκρατορία της με αυτόν τον χοντροκομμένο τρόπο, ξυπνήσανε και οι Ευρωπαίοι και η αριστερά. Τώρα θυμήθηκαν ότι ότι ο Χουσεΐν βομβάρδισε τους Κούρδους με χημικά όπλα πριν από δεκαπέντε χρόνια και τότε κανένα κράτος δεν τον είχε καταδικάσει, ότι και αυτά ακόμη τα όπλα τα κατασκεύασε με την ενίσχυση των Αμερικανών και των Βρετανών, ότι η Αμερική ήταν αυτή που είχε χρησιμοποιήσει τον Σαντάμ οπλίζοντάς τον σαν αστακό για να φθείρει σε πολυετή και αιματηρό πόλεμο το Ιράν. Εμείς τα λέγαμε, αλλά ποιος μας άκουγε;

Αλλά η ουσία της αντιπαράθεσης δεν είναι αυτή. Στην πραγματικότητα διανύουμε, μετά το 1989, την πρώτη φάση του ακήρυχτου Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου. Αντικείμενο του πολέμου δεν είναι ούτε η εδαφική επέκταση, ούτε ο κλασικός ιμπεριαλιστικός οικονομικός και διοικητικός έλεγχος. Μήλον της Έριδος είναι βασικά οι πόροι ζωής αυτού του πλανήτη. Το πετρέλαιο για τους πλούσιους, το νερό για τους φτωχούς. Πιο θεωρητικά, είναι η προσπάθεια των πρώην αποικιοκρατικών χωρών και των ΗΠΑ να διατηρήσουν τα σημερινά ενεργειοβόρα μοντέλα ανάπτυξης και κατανάλωσης, κρατώντας με τη βία το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Το είχα γράψει και στο κείμενό μου για τη στρατηγική της διδασκαλίας της ελληνικής: ο καπιταλισμός είναι υπέροχος αλλά είναι ένα σύστημα για λίγους καθώς προϋποθέτει αφενός την εκμετάλλευση της φτηνής εργασίας των πολλών κι αφετέρου την κατασπατάληση των φυσικών πόρων του πλανήτη. Έτσι, οι μεν πεθαίνουν της πείνας και της δίψας και οι δε τρέχουν στα ινστιτούτα αδυνατίσματος και διατηρούν πισίνες στα εξοχικά τους.

Στον πόλεμο αυτό μετέχουν από τη μια μεριά αυτό που μπορεί να ονομαστεί Δύση με πρώτες και καλύτερες τις ΗΠΑ, και από την άλλη μεριά ο Τρίτος Κόσμος αλλά και οι νέοι προλετάριοι (άνεργοι, μετανάστες, «νεόφτωχοι») της Δύσης. Οι δεύτεροι έχουν σήμερα τρεις επιλογές: η μια είναι αυτό που ονομάζουμε «τρομοκρατία», η δεύτερη είναι η μετανάστευση και η τρίτη είναι ο ριζοσπαστικός κοινωνικός μετασχηματισμός και η οικολογική ανάπτυξη που στηρίζεται αφενός στην τοπική παράδοση, αφετέρου στην τεχνολογία. Στην πράξη δοκιμάζονται και οι τρεις. Η πρώτη είναι η επιλογή του τύπου: απολεσθέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων. Άνθρωπος-βόμβα και όποιον πάρει ο χάρος. Η δεύτερη είναι γνωστή σε όλους μας. Στην πραγματικότητα ζούμε μια ακόμη «μεγάλη μετανάστευση των λαών». Το πιθανότερο είναι ότι σε μερικές δεκαετίες θα ζούμε εθνοτικές συγκρούσεις στο εσωτερικό των χωρών της Δύσης, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης. Η τρίτη επιλογή είναι αυτή της Κούβας, της Βραζιλίας, των Ζαπατίστας και άλλων χωρών αλλά και μεμονωμένων πειραματισμών σε διάφορες χώρες της Ασίας και της Αφρικής οι οποίες την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενες, έγιναν… κοινωνικά δικαιότερες και οικολογικές. Η Κούβα για παράδειγμα εκμεταλλεύεται το υψηλό μορφωτικό της επίπεδο και έχει μετατραπεί στην πρώτη παγκόσμια παραγωγό προϊόντων βιολογικής γεωργίας. Όχι βέβαια γιατί ο Κάστρο είναι οικολόγος αλλά γιατί δεν μπορεί να εισαγάγει φυτοφάρμακα και λιπάσματα

Ο πόλεμος έχει ήδη αρχίσει λοιπόν. Κι εμείς αφού δεν μπορούμε να ταχθούμε ούτε με τον ισλαμικό φονταμενταλισμό και την τρομοκρατία αλλά ούτε και με τη Δύση, (και επειδή δεν «μας παίρνει» και επειδή δεν είμαστε μόνο Δύση) πρέπει αναγκαστικά να στραφούμε στην τρίτη επιλογή: να διασώσουμε από την δική μας παράδοση ό,τι είναι χρήσιμο και να το αξιοποιήσουμε δημιουργικά στο σύγχρονο κόσμο σε μια κατεύθυνση οικολογική και κοινωνικά δικαιότερη. Προϋπόθεση βέβαια για κάτι τέτοιο είναι η εθνική μας ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια. Γιατί βέβαια δεν νοείται ριζοσπαστικός κοινωνικός μετασχηματισμός από μια κοινωνία εθελόδουλων ραγιάδων σ’ ένα κράτος περιορισμένης κυριαρχίας και άρα… ευθύνης. Η «άλλη» Ελλάδα όμως και υπάρχει και αντιστέκεται.

Μούστειλαν τις προάλλες τρεις βιντεοκασέτες και ντιβιντί. Θεωρώ ότι αποτελούν τρία θαυμάσια δείγματα αυτής της Ελλάδας που αντιστέκεται. Η πρώτη είναι το υπέροχο ντοκιμαντέρ του Φίλιππου Κουτσαφτσή, Αγέλαστος Πέτρα. Φαντάζομαι πως το έχεις δει. Είναι ένα πραγματικό σεμινάριο ελληνικού πολιτισμού, της αλλοτρίωσής αλλά και της αντίστασής του. Η δεύτερη είναι η ταινία του Ανδρέα Πάντζη, Το τάμα. Μία καταπληκτική πραγματεία πάνω στην πίστη και τις αξίες. Εμένα με συγκινεί ιδιαίτερα γιατί αφορά την Κύπρο. Η τρίτη είναι μια βιντεοσκόπηση των τελευταίων (;) Δέκα μικρών Μήτσων. Γενικά ο Λαζόπουλος δεν μου αρέσει. Αυτή τη φορά όμως με άγγιξε πραγματικά (λες να φταίει η νοσταλγία;). Σε κάποια κομμάτια παριστάνει τον Σαλονικιό μαζί με τον Σταρόβα αναπαράγοντας το γνωστό κλισέ των Αθηναίων για το ραχατλίκι των βορειοελλαδιτών. Πιστεύω όμως ότι, είτε in extremis είτε ακούσια, εκφράζει μια βαθύτερη ελληνική αντίληψη: αντί για την κατάκτηση του θαυμάζουμε ατενίζοντας την ομορφιά του φυσικού κόσμου προσπαθώντας να τον μιμηθούμε βλάπτοντάς τον όσο γίνεται λιγότερο, παραμένοντας έτσι απλοί και ταπεινοί. Χαλαροί λοιπόν, με ανειμένη δίαιτα όπως το έλεγε για τους Αθηναίους ο Θουκυδίδης. Κλείνω λοιπόν με την παρακάτω σουρεαλιστική στιχομυθία (βάλε το λάμδα παχύ παχύ):



-Έχω κλείσει να πάω με τον «Ταβλαρίδη» στο Θιβέτ. Να δω και τον δικό μας τον Σαλονικιό.

-Ποιον, τον Τζιβιτζίδη;

-Ποιον Τζιβιτζίδη ρε. Τον… Δαλάι Λάμα.

-Ποιος Δαλάι Λάμα ρε μαλάκα, ο Δαλάι Λάμα Σαλονικιός είναι;

-Τι είναι ρε σύ ο Δαλάι Λάμα; Απ’ το Χορτιάτη. Δαλαμαΐδης. Πήγε μικρός στο Θιβέτ, ανέβηκε στην κορυφή, κοίταξε κάτω κι είπε: «δεν πάω πουθενά», κι άραξε. Τώρα πάει κόσμος εκεί και τον ρωτάει να του πει το νόημα της ζωής.

-Και τι τους λέει;

-Μην κουνιέστε καθόλου. Αράξτε!



Ανειμένως διαιτώμενοι λοιπόν. Χαλαρά! Αλλά και παρά δύναμιν τολμηταί και παρά γνώμην κινδυνευταί και εν τοις δεινοίς ευέλπιδες. (Θουκυδίδου, 1,70).



Από το Παλέρμο με αγάπη για σένα και για όλους τους Φρυκτωρούντες όπου γης και ιδιαίτερα τα παιδιά στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας.

Τάσος

© 2012 Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας - Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα